आमची कहाणी
Our Story
65 वर्षांची अखंड
शैक्षणिक सेवा
65 Years of Unwavering
Educational Service
श्री बनेश्वर शिक्षण संस्था चे बीजारोपण 22 मे 1958 रोजी झाले, जेव्हा बनेश्वर देवतेच्या वास्तव्याने आधीच पुनीत झालेल्या बनसारोळा गावातील वडीलधाऱ्यांनी ग्रामसभा बोलावून जात, धर्म वा आर्थिक स्थिती विचारात न घेता प्रत्येक मुलाला दर्जेदार शिक्षण मिळालेच पाहिजे असा निर्धार केला. स्वर्गीय काशिनाथराव गोरे, स्वर्गीय मदनराव काकडे, स्वर्गीय शंकरलाल तापडे, श्री नारायण गोरमाळी व दगडू पंत कुलकर्णी यांच्यावर जबाबदारी सोपवून शिक्षण समिती स्थापन करण्यात आली. प्रत्येकी ₹250 च्या वैयक्तिक वर्गणीतून व दानशूर शेतकऱ्यांच्या देणग्यांतून निधी उभारला गेला, आणि स्वर्गीय तुकाराम पंत कुलकर्णी यांनी स्वतःची 139 आर जमीन (गट क्र. 97) शाळेला दान देऊन जागेचा प्रश्न सोडवला.
The seeds of Shree Baneshwar Shikshan Sanstha were sown on 22 May 1958, when the elders of Banasarola — a village whose soil was already sanctified by the presence of the deity Baneshwar — convened a gram sabha resolved that every child, regardless of caste, creed, or economic status, deserved a quality education. An education committee was formed with responsibilities entrusted to the late Kashinathrao Gore, the late Madanrao Kakade, the late Shankarlal Tapde, Shri Narayan Gormali, and str Dagdu Pant Kulkarni. Funds were raised through personal contributions of ₹250 each and donations from generous farmers, and the late Tukaram Pant Kulkarni resolved the question of land by donating 139 Ares (Gut No. 97) of his own land to the school.
11 जून 1958 रोजी समितीच्या बैठकीत संस्थेचे औपचारिक नामकरण "बनेश्वर शिक्षण संस्था, बनसारोळा" असे करण्यात आले आणि "राखावी बहुतांची अंतरे · भाग्य येते तद्नंतरे" (सर्वांची अंतःकरणे जपावीत; त्यातच खरे भाग्य सामावलेले आहे) हे चिरंतन ब्रीदवाक्य स्वीकारण्यात आले. "महाराष्ट्र विद्यालय, बनसारोळा" या शाळेने पाचवी ते सातवीच्या वर्गांसह प्रत्यक्ष कामकाजास सुरुवात केली.
At a committee meeting on 11 June 1958, the institution was formally named "Baneshwar Shikshan Sanstha, Bansarola" and adopted its enduring motto — "राखावी बहुतांची अंतरे · भाग्य येते तद्नंतरे" (May the hearts of all be cherished; therein lies true fortune). The school itself, "Maharashtra Vidyalaya, Bansarola," commenced operations with classes from 5th to 7th grade.
"मानव वस्ती पूर्वीच बनेश्वराच्या वास्तव्याने पुनीत झालेली आणि मूळतः संस्कारीत असलेली या गावची माती…" — संस्थेच्या स्थापनेची प्रेरणा
"This village's soil was sanctified long ago by the presence of the deity Baneshwar, and it was this very soil that shaped us…" — the inspiration behind the Sanstha's founding
हे कार्य पुढे नेण्यासाठी समितीने निष्कलंक चारित्र्याच्या नेतृत्वाचा शोध घेतला आणि ही जबाबदारी नारायणराव काळदाते (दादा) — ईस्थळ येथील रहिवासी व वारकरी परंपरेचे पाईक — यांच्याकडे सोपवली. त्यांनी आपले संपूर्ण आयुष्य या शैक्षणिक चळवळीच्या विस्तारासाठी समर्पित केले. त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली संस्था बनसारोळा, होळ व मोरेवाडी अशा तीन ठिकाणी विस्तारली — शेतकरी, ऊसतोड मजूर व रोजंदारी कुटुंबांतील हजारो मुलांची सेवा करत.
To steer this mission, the committee sought a leader of impeccable character and entrusted it to Narayanrao Kaldate (Dada), a resident of Isthal and a follower of the Warkari tradition, who devoted his entire life to expanding this educational movement. Under his guidance, the institution spread across three locations — Banasarola, Hol, and Morewadi — serving thousands of children from farming, sugarcane cutter, and daily-wage families.
आज ही संस्था तळागाळातील उदारतेचे जिवंत उदाहरण म्हणून उभी आहे — ज्या शिक्षकांनी एकेकाळी स्वतःच्या आयुष्य विमा पॉलिसींमधून वर्गखोल्या उभारल्या, ज्या गावकऱ्यांनी बैलगाडीभर माती दान केली, आणि जिथे संपूर्ण परिसराने शिक्षण ही सर्वांची जबाबदारी मानली.
Today the Sanstha stands as a living testimony to grassroots philanthropy: teachers who once funded classrooms with their own life-insurance policies, villagers who donated bullock-cart loads of mud, and an entire region that believed education was everyone's responsibility.
.jpg)
वारकरी परंपरेचे पाईक असलेल्या दादा काळदाते यांचा विश्वास होता की शिक्षण हेच एकमेव साधन आहे जे ग्रामीण गरिबांना दारिद्र्याच्या चक्रातून बाहेर काढू शकते. त्यांनी शिक्षकांची नेमणूक केवळ गुणवत्तेवर केली — नेमणुकीसाठी कधीही देणगी वा "विकास निधी" स्वीकारला नाही — आजही टिकून असलेली प्रामाणिकपणाची संस्कृती रुजवत.
A man of the Warkari tradition, Dada Kaldate believed that education was the only tool that could lift the rural poor from cycles of poverty. He recruited teachers purely on merit — never accepting donations or "development funds" for appointments — setting a culture of integrity that endures to this day.
दादा वारकरी संप्रदायाचे निष्ठावंत पाईक होते. गावोगावी पायी फिरून त्यांनी शिक्षणाचे महत्त्व पटवून दिले, देणग्या गोळा केल्या आणि स्वतःच्या आयुष्यभराची पुंजी संस्थेच्या उभारणीसाठी अर्पण केली. शिक्षकांची नेमणूक करताना त्यांनी कधीही आर्थिक व्यवहार होऊ दिला नाही — केवळ गुणवत्ता हाच निकष ठेवला.
Dada was a devoted follower of the Warkari tradition. Walking from village to village, he impressed upon people the importance of education, gathered donations, and dedicated his entire life's savings to building the institution. He never let money change hands when appointing teachers — merit alone was his criterion.
बनसारोळा येथून सुरू झालेले हे कार्य त्यांनी होळ, मोरेवाडी आणि भावठाणा येथेही विस्तारले. शेतकरी, ऊसतोड मजूर आणि रोजंदारीवर जगणाऱ्या हजारो कुटुंबांतील मुलांना त्यांनी शिक्षणाची दारे खुली करून दिली. त्यांचे संपूर्ण जीवन "ज्ञानाची गंगा प्रत्येक घरापर्यंत पोहोचवणे" या एकाच ध्येयासाठी समर्पित होते — आणि आजही त्यांचे कार्य चार शाळा आणि दहा हजारांहून अधिक विद्यार्थ्यांच्या रूपाने जिवंत आहे.
What began at Banasarola, he extended to Hol, Morewadi, and Bhavthana as well. He opened the doors of education to children from thousands of families of farmers, sugarcane-cutting labourers, and daily-wage workers. His entire life was devoted to a single goal — "carrying the river of knowledge to every doorstep" — and his work lives on today in the form of four schools and more than ten thousand students.
📖 दादांचा संपूर्ण जीवन प्रवास वाचा 📖 Read Dada's Complete Life Journey →
